Je bent niet ingelogd
No worries mate, let’s dive!
Wow, dit is gaaf! Ik bevind me op 71 meter diepte in de Atlantische Oceaan, ten Noordwesten van Ierland. Voor mij staat het wrak de Justicia, een schip van dezelfde werf als de Titanic, rechtop op de bodem. De boeg staat nog trots alsof het zo door de golven kan klieven. Zwaar onder de indruk maak ik een filmpje met mijn onderwatercamera om dit moment voor eeuwig vast te leggen. Na enkele tientallen seconden filmen kijk ik naar mijn duikbuddy Eke. We moeten verder, iedere minuut die we hier blijven levert extra decompressie op en mijn buddy gaat snel door zijn ademgassen heen… We beginnen onze terugtocht naar de opstijglijn waar onze bijna anderhalf uur durende opstijging gaat beginnen, vol met herinnering en een vleugje adrenaline….
[SS Justicia, foto door Wouter Groenewegen, Ierland]
Ik begon met duiken in 2006 tijdens een rondreis door Australië. Als je dan toch bij het wereldberoemde Great Barrier Reef bent, waarom zou je dan niet eens een proefduikje maken? Een duikschool was snel gevonden in het stadje waar we verbleven (Town of 1770 voor de liefhebbers) en de volgende dag vertrokken we met een snelle boot richting het rif. Eenmaal op het rif aangekomen volgende uitleg over de uitrusting en procedures, waarna ik de duikset op mijn rug kon hangen. Onder begeleiding van een divemaster werden we met tweetallen het water in geholpen en kregen we een paar basics uitgelegd: hier kan je uit ademen, als er water in je master komt kun je het er zo uitblazen en als er iets mis is moet je dit gebaar geven. Ehh, is dat alles meneer de duikguru?! Yes, no worries mate, let’s dive!
Met enige aarzeling steek ik de ademautomaat in mijn snavel en ga met mijn hoofd onderwater. Langzaam dalen we af naar een meter of 6 diepte. Overal om mij heen zwemmen prachtige vissen en komen alle kleuren van de regenboog voorbij. Met de souplesse van een motorisch iets minder getalenteerde krab hobbel ik over de bodem. Hmm… hoe zit het nou met dat gewichtloze waar ze het altijd over hebben? Na enige oefening kijken de vissen me iets minder verbaasd aan en zwem ik soort van soepel door het water. He, dit is leuk!
Daarna volgen nog verschillende duiken in Australië en word ik steeds enthousiaster. Helaas heb ik echter niet voldoende tijd daar om mijn brevet te halen. Terug in het ietsje minder warme Nederland vind ik een duikschool op loopafstand van mijn huis (die bleek er al jaren te zitten, maar was me nooit echt opgevallen) en begin ik vrijwel direct met mijn eerste brevettering. OK, het water is hier wat minder warm en vissen zijn er ook wat minder, maar dat doet eigenlijk geen afbreuk aan de beleving, wat is het gaaf om de onderwaterwereld te verkennen.
Na mijn PADI Open Water brevet volgen nog vele andere brevetten (stuk of 15). Inmiddels ben ik opgegroeid tot IANTD duikinstructeur en maak ik duiken tot over de 70 meter diepte, bij voorkeur op scheepswrakken ver op zee. Bij deze duiken maak ik gebruik van speciale apparatuur (o.a. een rebreather om ademgassen te ‘recyclen’) en ademgassen (o.a. helium en zuurstof mixen) en bezoek ik de mooiste wrakken.
Vanaf nu zal ik regelmatig bloggen over mijn belevenissen, de expedities die ik maak, de technieken die daarbij gebruikt worden en de mooie wrakken die ik bezoek. Tot snel onder water!
Hierbij ook de video van de SS Justicia:
[Video door Onno Kok, Ierland]
Hoi Onno,
Zeer leuk om op deze manier over je ervaringen te lezen, en te zien met de filmpjes. Dat er nog maar zeer veel blogs mogen volgen.
Onze leden zullen je dan ook op de voet volgen.
Groet Wilco Schrijver (voorzitter Duiteam voor Pampus)
Geplaatst door: wilco schrijver | 11/04/2011 om 04:30 nm