Blijf nooit thuis voor het weer

Na een herfstachtige zomer was ik blij met de warmste ‘winter’ in Nederland in jaren. 11 Februari vertrekken wij richting Dakar en ik zag ons al met een aangename temperatuur van rond de 10 graden vertrekken. Helaas zal die wens niet in vervulling gaan. Juist op het moment dat wij beginnen aan ons avontuur besluit het weer om totaal om te slaan en wordt er opeens gesproken over vrieskou en zelfs een mogelijke Elfstedentocht!

Mijn opa zei altijd: ‘Blijf nooit thuis voor het weer’. Vaak voegde hij er dan aan toe dat er altijd gepaste kleding gezocht kan worden om je te weren tegen de regen, kou en/of warmte. Tot nu toe ben ik het altijd met hem eens geweest maar hoe moet ik mij kleden tegen vrieskou tijdens een motortocht? Ik geloof niet dat mijn opa hier antwoord op had kunnen geven. Waarschijnlijk had hij mij voor gek verklaard en afgeraden überhaupt aan de reis te beginnen. ‘Rij desnoods de Elfstedentocht als je avontuur zoekt’, zou hij gezegd kunnen hebben. Als ik zou kunnen schaatsen zou dit, naast de Nijmeegse vierdaagse, zeker een item op mijn ‘bucketlist’ zijn. Ik heb in mijn leven echter niet veel strenge winters gekend en de laatste Elfstedentocht dateert alweer uit 1997 toen Henk Angenent als eerste over de finish kwam. Een Elfstedentocht zit er voor mij dus waarschijnlijk niet in. De Amsterdam-Dakar Challenge echter wel. Sterker nog, over anderhalve week is het al zover. Ondanks de voorspelde vrieskou start ik, samen met mijn teamgenoot Dennis, ‘gewoon’ op de motor en rijden we zo snel mogelijk de warmte tegemoet.

Om toch een beetje naar mijn opa te luisteren heb ik natuurlijk wel nagedacht over mijn kleding. Het codewoord daarbij is ‘laagjes’. Zoveel mogelijk warmte vasthouden is essentieel. Voor elk deel van mijn lichaam heb ik minimaal drie laagjes gecreëerd waardoor mijn uiterlijk meer weg heeft van een Michelin-mannetje dan dat van een motorcoureur. Het lastige daarbij is dat je ondanks alle kleding wendbaar genoeg moet zijn om ‘normaal’ te kunnen blijven rijden. Vooral mijn handen kunnen niet al te dik worden ingepakt aangezien de rem en de koppeling nog gewoon bediend moeten worden. En laten nou net mijn handen de meeste bescherming nodig hebben. Als er iets koud wordt aan mijn lichaam zijn het mijn vingers wel. Naast de thermo- en winterhandschoenen heb ik ‘heatpacks’ gekocht die, op het moment dat ze in aanraking komen met lucht, zeven uur warmte afgeven. Ik hoop dat deze heatpacks hun werk zullen doen in het mij enigszins comfortabel richting het warme en zeer aantrekkelijke zuiden zullen brengen.

Comfort is waarschijnlijk de grote afwezige tijdens onze reis en het is dan ook zaak om hier zoveel mogelijk sporen van terug te brengen. Naast de ‘heatpacks’ voor mijn handen heb ik afgelopen week een plexiglas kuipruitje gemaakt die ervoor moet zorgen dat wind gebroken wordt en ik daardoor iets warmer op mijn motor kan zitten. Alle kleine beetjes helpen om mij zoveel mogelijk tegen de wind te beschermen helpen. Ook het idee om 100% low budget te gaan heb ik een beetje laten varen. In Europa gaan we echt niet ons tentje opzetten om 20 euro voor een hotelletje uit te sparen. Niet echt ‘Discovery’ natuurlijk, maar na een eerste rit van 900 kilometer in de vrieskou is een warme douche en een zacht bed geen overbodige luxe. Het feit dat wij van de 33 teams het enige team op de motor zijn is voor mij reden genoeg om ons wel degelijk als ‘Discovery’ te omschrijven.

Naast mijn ergernis over het enthousiasme dat in de media heerst rondom het aanstaande winterweer, las ik het nieuws over onrust en ongeregeldheden in Dakar. Niet echt het nieuws dat je wil lezen als je aan de vooravond staat van de start. Onvrede over een verkiezing in Senegal is reden voor de bevolking om in opstand te komen. Ik houd maar gewoon in mijn achterhoofd dat dit soort dingen altijd mee vallen in de praktijk als je er daadwerkelijk zelf bent. Ik herinner me een vakantie in Australië waar net op het moment dat wij er waren rellen uitbraken in Sydney. Wij hadden niets door van enige vorm van onrust en waren dan ook verbaasd over de vele bezorgde sms-jes die wij kregen. Wellicht is dit ook het geval in Dakar. Voorlopig maak ik mij in ieder geval meer zorgen over de vrieskou dan ongeregeldheden in Dakar. Dakar is wat dat betreft nog ver weg. Eerst maar is de hel van de eerste 2700 km overleven en daarna zien we wel weer verder. Het draagt in ieder geval wel bij aan mijn zo gewilde avontuur.

En wat die Elfstedentocht betreft? Als we Nederland en Europa uit zijn gun ik de winterfans van harte hun ‘horrorwinter’. Tegen die tijd zit ik ‘veilig’ en warm op mijn Honda in Afrika waar ik zover ik kan kijken zand, duinen en onverharde wegen zal zien. Als nieuwbakken crosser is dit natuurlijk de hemel op aarde. Ik zal dan met een uit medelijden geboren glimlach op mijn gezicht rondrijden met de gedachte dat er een stelletje ‘sukkels’ 200 km in de vrieskou van stad naar stad schaatsen terwijl zij ook, net als ik, hadden kunnen spelen in het heerlijke zand van de Sahara. Op de vraag van mijn opa om desnoods de Elfstedentocht te rijden als ik avontuur zoek kan ik dan ook met volle overtuiging zeggen dat ik de Elfstedentocht aan mij voorbij laat gaan en ik 1000 keer liever zandhap in de Sahara op weg naar het, op dit moment, onrustige Dakar.

Hugo Schonewille