Marokko heeft het allemaal

Een week geleden had ik niet gedacht dat we nu in Marokko rond een kampvuurtje zitten, nagenietend van wederom een geweldige motordag! Wauw, wat is Marokko mooi!

Het eerste dat mij opviel bij binnenkomst in Marokko was de ongeorganiseerde chaotische maar desondanks extreem rustige manier waarop de paspoortcontrole en voertuigregistratie plaats vond. Honderden mensen stonden zeer rustig te wachten tot er willekeurig een hokje open ging om de benodigde stempels te zetten. Voor ons duurde het al met al 2 uur voordat we alle papieren in orde hadden. In die tijd hebben we vier motorrijders uit Albufeira (Portugal) ontmoet waarmee we de rest van die dag hebben gereden. Wat een gekken!! Inhalen in blinde bochten is voor portugezen geen probleem en ook wanneer we niet op de motor zaten verbaasde ik mij over het gemak waarmee zij drugs en alcohol scoorden in een land waar dit toch echt verboden is en officieel ook niet wordt verkocht.

Ondanks, en als ik eerlijk ben misschien wel daardoor, hebben ik en Dennis ons zeer vermaakt met die gasten. Door hen is de overgang van Europa naar het mooie Marokko rustig verlopen waardoor ik kon wennen aan het nieuwe land met alle verschillen in cultuur die daarbij horen. De auto's hier zijn nauwelijks nieuwer dan 20 jaar en vaak gaat het om een beige taxi Mercedes die overvol zit met passagiers. Overal zijn garages en er zijn meer tankstations dan supermarkten. Kinderen spelen op een straat waar ik gewoon 80 mag rijden en als er een vrachtauto voorbij komt, met voor mijn gevoel 10x zijn eigen gewicht in de laadbak, springen kinderen lachend achterop waarna de chauffeur zonder uitzondering luid schreeuwend de kinderen van zijn vrachtauto af schreeuwt.

De eerste dagen van Marokko heb ik echt genoten. Ik had niet verwacht dat het zo'n mooi land zou zijn. We hebben gereden over bergtoppen, over zandvlaktes, door oases, door de sneeuw, kortom: Marokko heeft alles wat mijn motorhartje begeerd.

Enige minpuntje zijn de verkopers die ik onmogelijk 'nee' kan verkopen. Ze accepteren gewoon geen nee. Ik probeer wel vriendelijk te lachen maar wat ik ook doe of zeg, ze gooien alles in de strijd om hun waar te verkopen. Misschien komt het wel doordat mijn lach sinds Spanje niet meer hetzelfde is nadat ik mijn voorste tand heb gebroken op een stuk halfbevroren brood. Ik lijk op een soort Piet Piraat en zeker na een week van niet scheren en nauwelijks wassen, ben ik op papier op weinig punten onderscheidend van de gemiddelde Marokkaan. Ik zeg op papier omdat we natuurlijk extreem opvallend zijn als 2 witter dan witte hollandse motorrijders die de weg proberen te vinden in een land waar de wegwijzers willekeurig tussen Frans en Arabisch wisselen.

Als we stoppen om de kaart te pakken om te kijken waar we zijn en waar we naartoe moeten, zijn er binnen 10 seconden drie Marokkanen om ons heen om ons te 'helpen'. In de toeristische gebieden is deze hulp totaal nep en gaat het uiteindelijk alleen om geld. In de kleinere dorpjes is de hulp echter ontwapenend en zijn de mensen abnormaal vriendelijk. De motor van Dennis begon spontaan met het lekker van benzine en zonder het te vragen lag er een man onder zijn motor en binnen 30 min reden we weer verder. De onbaatzuchtige hulp van deze man staat in schril contrast met de psychopaat die we twee dagen geleden in het veel te toeristische Merzouga tegen kwamen. Door de motorpech van Dennis in Frankrijk waren we achter geraakt op de groep en deze verloren tijd moest ingehaald worden.

Richting Merzouga was zo'n inloopdag en na een rit van 15 uur kwamen we 's nachts compleet uitgeput aan in de stad. Daar zou ergens de camping zijn waar de rest van de groep zich bevond. Wij hadden geen idee waar het zat en natuurlijk, hoe kan het ook anders, binnen 5 minuten kwam er een auto naar ons toe met een man die ons naar zijn hotel wilde leiden. Zoals altijd lachte ik vriendelijk terwijl ik "alf shoukran" zei, wat nee bedankt zou moeten betekenen. De man werd boos en reed agressief achter ons aan waarna hij de macht over het stuur verloor en vol met zijn auto tegen een huis reed. Tegen die tijd kwamen andere deelnemers van de Amsterdam-Dakar Challenge aan om ons te helpen en we zijn daar snel weg gereden.

Dit was eigenlijk de enige slechte ervaring tot nu toe en al de positieve ervaringen tijdens onze reis overtreft dan ook al mijn verwachtingen. Ik zou dit voor geen goud willen missen en ik kijk dan ook uit naar de dagen die nog voor ons liggen. Over het strand in Mauritanie spreekt wel het meest tot de verbeelding. Ik hoop dat mijn olieslurpende motor het vol blijft houden zodat ik de volledige challenge uit kan rijden en alle avonturen mee kan pakken.

Hugo Schonewille