Het leven op een Marineschip on Discovery Blog

Schat de situatie in

Mijn eerste keer op een Marineschip. Nog geen half uur aan boord en ik mag gelijk kleding-drill T6 uitvoeren om ready-steady klaar te gaan staan voor arriverende gasten. T6 is ons nette tenue. Mijn taak: de genodigden verwelkomen op de valreep en ze naar de Hangaar brengen. Geen idee wie, wat, en/of waar dat is. Indien de voorgaande missie tot dusver geslaagd is, deze belangrijke gasten afleveren bij de commandant. Maar wie is de commandant eigenlijk? Hoe ziet hij eruit? Ik maak me zorgen maar de rust keert gelukkig al snel terug. In mijn hoofd althans. Langzaamaan leer ik dit indrukwekkende schip kennen. Maar ik moet toegeven dat dit me zeker niet in 24 uur is gelukt. Eerder in 24 dagen...En zelfs dan. Ik vraag het me af.

Het ritme aan boord

Er ontstaat een ritme in de dagen. Vier uur op, acht uur af. Of een reeks van dagdiensten. Vroeg opstaan in ‘either case’, maar dat zijn we natuurlijk al gewend. 07h00 ontbijten, 09h45 kopje thee, 12h00 warme lunch, 13h30 even buiten kijken, 17h00 avondeten, en 18h30 praatje van de dag met onze Divisie Chef. Om de dag sporten – wat trouwens echt een uitdaging op zichzelf is. Zo’n loopband terwijl het schip beweegt – en zo vroeg mogelijk op de dag even een internetmomentje voor het thuisfront inlassen zolang de verbinding nog relatief snel is. Ons marns doen er amfibische zut naast – waar ik stiekem ook wel een beetje jaloers op ben.

Onthoud waar je bent

Hoop ik tijdens de lunch nog wat rust te pakken, wordt er door de luidsprekers gepraaid: “Attentie hier de Technische Centrale. Er is een brandmelding in ... compartimentnummer ... Alarm onderzoeken en bijzonderheden melden aan de TC.” We zouden moeten rennen naar ons Assembly Station, dat wisselt tussen de Hangaar en de Longroom, terwijl de TC gegevens blijft omroepen over de luidsprekers. In plaats daarvan gaat de een nog even naar de WC, terwijl een ander met een verward hoofd uit bed stapt en zich, lichtelijk verdwaasd en rustig, aankleedt. Het is een oefening.

Hoe makkelijk het ook af en toe is om te vergeten dat we aan boord zijn van een oorlogsschip; we worden er tijdens de omroepen, en in de DO’s (Dagelijkse Orders), wel aan herinnerd. Doe de DO’s! Act as if it’s real. Pas wanneer ik bij één van de commandeurs- briefingen mag zijn besef ik het me eigenlijk echt. Het zien van het “spel” op een hoger niveau: het plannen van aanvallen, het voorbereiden van verdedigingen, en de strategische overwegingen die daarbij om de hoek komen kijken...Ik snap de helft nog niet, maar het is in ieder geval heel erg interessant. Ik zit op het puntje van mijn prullenbak, daar achterin de ruimte, en weet dat ik dat ‘later als ik groot ben’ ook wil.

Overwin je angst

Bij meteo zien we een storm onze kant op komen. Windkracht 7-8 en golven van 6 meter! Orkaan-niveau. Wow...Het groenheidsgehalte stijgt per direct hier aan boord – een nieuwe lading mariniers is er in vergelijking niets bij – en die pizza van vanmiddag komt er bij de meesten gelijk weer uit.

Door de golven waggel ik door de gangen. Weer een trapleuning vastgepakt terwijl die nat is van de verf. Ze zijn al een aantal dagen bezig met het verven van de trapleuningen. Ditmaal trapsportaal 5. Na zo vaak zelf de fout in te zijn gegaan, kan ik het lot uiteraard niet langer meer ontlopen: tijdens mijn ronde bij de Nautische Dienst mag ik gaan verven. Muziekje op en kletsen met iedereen die voorbij loopt. Kletsen over de verschillen in sfeer op verschillende schepen.

Improviseer en laat het over je heenkomen

Het voelt alweer heel lang geleden, maar 24 dagen geleden was het zo ver. Mijn eerste keer op de brug. Wat spichtig begeef ik mij op het C-dek en voorzichtig doe ik de deur naar de brug open. Ik kijk omhoog het trappetje op en vraag me af wat ik moet doen. Mezelf aanmelden? Het is donker en het is stil. Af en toe roept er iemand een koers en iemand anders antwoordt met “Aye Aye”. Moet ik nu deze rust doorbreken? Met grote ogen loop ik wat heen en weer, op zoek naar de Officier van de Wacht.

Dat spichtige gevoel dat ik in het begin nog had toen ik de brug op stapte is helemaal verdwenen. De stilte op de brug is doorbroken.

“Het dondert en het bliksemt en het regent meters bier
Het is pompen of verzuipen, dat is de enige manier
Om de juiste koers te varen met de wind in onze rug
Geniet met volle teugen; deze tijd komt niet terug”

Een (honden)wacht vol motiverende liederen en danspasjes om de (laatste) nacht door te komen. Tussen het serieuze werk door, uiteraard, want windkracht 11 met golven van 10 meter die soms over de brug heen spetterende een schip dat 25 graden slag maakt zijn niet niets. Vind ik.

Waardeer het leven

Ik moet toegeven dat ik mijn claustrofobische momenten heb gehad. Dat ik heb willen rennen door de bergen die ik zag vanaf het dek. Dat ik verlangde naar mijn eigen bank en mijn eigen bed. Ik moest mezelf er af en toe aan herinneren om naar buiten te gaan tijdens die paar uurtjes dat het licht was. Om te genieten van de aanblik van de zee om mij heen. Of om op de brug te gaan staan en te voelen alsof de wereld voor je open gaat. Of om me even terug te trekken met een boekje op het seindek. Genieten van de mooie dingen in het leven. Genieten van de simpele dingen in het leven, die normaal gesproken vaak voor lief worden genomen. Zoals thuiskomen. Familie en vrienden en vriendjes en vriendinnetjes weer zien. Het waarderen van wat thuis is.

Gedraag je zoals de locals

Om de fun erin te houden, de groepsbinding te versterken, en nog meer van dat soort groepsproces-slash-dynamiek-analyserende redenen, worden er een aantal leuke ‘Alle Hens’ evenementen georganiseerd. All ranks. Voor iedereen aan boord. Zo kregen we een bezoek van Borealis. Niemand ontkomt de doop van Borealis, want zonder zijn toestemming mag je de poolcirkel niet over. Uiteraard. Iets met blauwe verf, zout water, en rauwe vis...

Leer de basisonderdelen en word beter

De meeste van ons begonnen als groentjes op zee. Of in ieder geval als groentjes op een marine schip. En de meesten van ons zijn ook zeker nog extra groen geworden op zee. Nu zijn we weer terug aan land en een flinke trapconditie en veel nieuwe ervaringen rijker.