Na een grote explosie en een enorme vuurzee zinkt in 1991 een enorme olietanker voor de kust van Genua, Italië. De schade aan het milieu is groot, de kust is bedekt met een dikke laag olie. Nu, ruim 20 jaar verder is de Amoco Milford Haven het grootste wrak van de Middellandse Zee. De olietanker ligt tussen de 33 en 85 meter en is meer dan 330 meter lang. Afgelopen weekend maakten we vier duiken op dit enorme wrak tot voorbij de 70 meter diepte. Wat een gaaf wrak!
Het nadeel van perslucht flessen is dat ze zo snel leeg zijn, zeker op diepte. Ook het lawaai van al die luchtbellen ben je wel eens zat. Gelukkig is daar een oplossing voor: de rebreather. Vorige week was ik in Zuid Frankrijk om IANTD instructeur te worden op deze computergestuurde lucht recycle machines. Een week vol oefeningen, lesgeven, knutselen, zon en natuurlijk hele mooie duiken. Lees en kijk (de onderwater camera was natuurlijk ook weer mee) verder om meer te leren over de kunst van het lucht recyclen…
Temperaturen van ver onder nul, een laag sneeuw en een koude wind. Voor veel mensen een mooie tijd om binnen bij de open haard te zitten en Home Alone voor de 800ste keer te kijken, of de zonvakantie voor de zomer uit te zoeken. Zij die niet bang voor de kou zijn halen de schaatsen van zolder en gaan het ijs op. De wereld onder het ijs is echter ook heel bijzonder. We waagden ons onder het nog dunne ijs van de Vinkeveense plassen. Zien hoe dat eruit ziet? Lees dan verder!
In tegenstelling tot recreatieve duiken vragen diepere, technische duiken aardig wat plan werk. Zo moet o.a. berekend worden welke gassen gebruikt gaan worden en hoe het decompressieprofiel eruit gaat zien. De balans tussen zuurstof, helium en stikstof bepaalt of de duiker helder onder water rondzwemt of door Hypoxie, Hyperoxie of narcose in de problemen kan komen. Hyperwattes? Hierbij een korte introductie in het plannen van een technische duiken.
[Duikflessen vullen en analyseren voor een duiktrip, foto: Gerard van der Kolk]
Na een aantal jaren op de bekende wrakken voor de kust van Istrie, Kroatië gedoken te hebben pakten we het dit jaar anders aan. Met de RIB van de duikschool Technical Diving College gingen we op zoek naar onbekende wrakken. Na een paar dagen vonden we op 50 meter diepte het wrak van visserskotter Ringo die rond 2000 naast vis ook een mijn in de netten had zitten en na een grote explosie naar de bodem zonk…
Net een jaar terug te water gelaten, loopt in 1914 het oorlogsschip de Audacious op een Duitse mijn. Het is een groot verlies voor de Britse vloot en men probeert het dan ook stil te houden. Bijna 100 jaar later duiken we op dit enorme oorlogsschip op 65 meter diepte ten Noorden van Ierland. Geschiedenis is nog nooit zo leuk geweest…
De meesten mensen kennen het (sport) duiken als rondzwemmen op een prachtig gekleurd koraalrif, omringd door de hele cast van Finding Nemo. Bij dit soort duiken blijft de diepte beperkt tot een meter of 30-40 meter, wordt een standaard recreatieve uitrusting gebruikt en kan de duiker altijd (vrijwel) meteen naar de oppervlakte. Voor de duiker die van wat extra spanning en uitdaging houdt is er echter meer: welkom in de wereld van technisch duiken.
Oktober 2010. Na een week diepe duiken in de Atlantische Oceaan bij Bretagne beginnen we de opstijging van onze laatste duik van deze trip. Blij dat alles de hele week voorspoedig is gegaan maken we de laatste minuten van onze decompressie af. We stijgen de laatste meters op en steken onze hoofden boven water. Direct komen meters hoge oceaanrollers over ons heen, de zee is er niet rustiger op geworden. Maar waar is onze boot?!! We zijn alleen.
Wow, dit is gaaf! Ik bevind me op 71 meter diepte in de Atlantische Oceaan, ten Noordwesten van Ierland. Voor mij staat het wrak de Justicia, een schip van dezelfde werf als de Titanic, rechtop op de bodem. De boeg staat nog trots alsof het zo door de golven kan klieven. Zwaar onder de indruk maak ik een filmpje met mijn onderwatercamera om dit moment voor eeuwig vast te leggen. Na enkele tientallen seconden filmen kijk ik naar mijn duikbuddy Eke. We moeten verder, iedere minuut die we hier blijven levert extra decompressie op en mijn buddy gaat snel door zijn ademgassen heen… We beginnen onze terugtocht naar de opstijglijn waar onze bijna anderhalf uur durende opstijging gaat beginnen, vol met herinnering en een vleugje adrenaline….
[SS Justicia, foto door Wouter Groenewegen, Ierland]
Je bent niet ingelogd
The Netherlands
Laatste reacties